venres, setembro 22, 2017

A ferida que supura

Imaxes de Isaac e Abraham, reclamadas á familia de Franco
Cantas veces non teremos escoitado o de “deixade esas cousas”, “non remexades”, “é mellor non abrir feridas”. E unha e outra vez retornan; as frases e a ferida. Unha e outra vez sangra, supura, abre, non cicatriza, non cauteriza... O problema é non só a dimensión da ferida senón que foi tratada en falso, cunhas grampas, un pouco de betadine, unhas gasas e unhas vendaxes cando se precisaba unha intervención cirúrxica profunda que a limpase a fondo das graves infeccións acumuladas durante catro décadas e outras tantas sen cirurxía.

Sexa pola xestión das visitas a Meirás da que se fachendea a Fundación Nacional Francisco Franco, sexa polas estatuas de Isaac e Abraham, por citar o que recolle a prensa ou polas, outro ano máis, necesarias e reiteradas homenaxes a paseados, represaliados, fusilados... que se concentran en agosto e setembro, e que non recolle a prensa, e mesmo se dilatan na representación temporal: o próximo 27, será o 42 aniversario do fusilamento de Humberto Baena e os seus compañeiros; o día 30 deste mesmo mes, 81 anos despois, en Mos, á  beira do cemiterio, lembrarán a memoria, entre outros, de  Adolfo Monroy Figueroa, Hermenegildo Andrés Castro, José María Maneiro Pereira, Antonio Cerqueira Pousada, José Amoedo Puentes, Isidro Roque Lusquiños, Manuel Maquieira Solla, Enrique Ramos Rodríguez. Os oito asasinados na madrugada do 10 de novembro de de 1936.

Por que? Pois porque supura a ferida. Porque hai unha “anomalía española” en comparanza cos países europeos que sufriron ditaduras durante o século XX. Unha anomalía da que é mostra a inconcibíbel existencia  legal da Fundación Francisco Franco ata recibindo subvencións públicas. Imaxina alguén unha Fundación Benito Mussolini en Italia ou unha Adolf Hitler en Alemaña? Ou que en corenta anos de democracia, o goberno ou o parlamento (español ou galego), non tivese tempo, nin se lle acordou!, expropiar o Pazo de Meiras á familia Franco cando é público, notorio, evidente e documentado con reiteración que foi adquirido con coacción masiva e roubo á colectividade, seguindo un “método de extorsión” que dona Carmen ou o “sete empregos” utilizaron con asiduidade.

Ou que en catro décadas, nin aos gobernos nin aos parlamentos referidos, nin ao goberno municipal compostelán se lles ocorrese esixir a devolución das imaxes de Isaac e Abraham, roubadas ao concello de Santiago e reclamadas, hai anos, pola Asociación de defensa e recuperación do Románico Galego, “O Sorriso de Daniel”; reclamación á que a familia Franco nin lle prestou atención.

Unha anomalía que lle permite a un tal Jaime Alonso García, portavoz da Fundación Franco, afirmar sen consecuencia ningunha que as visitas ás Torres de Meirás se empregaran para enxalzar a figura do “xeneralísimo”. Ou que a páxina web desta Fundación siga aberta e se encabece coa frase “Asalto al Pazo de Meirás”.

Unha anomalía que lle permite ao sistema xudicial ignorar estas denuncias, non actuar de oficio, desprezalas cando se presentan ou consideralas asunto de particulares  e ao goberno desatender as recomendacións de Nacións Unidas, dilatar a demandas de tribunais doutros países, non atender as dos seus cidadáns e despreocuparse de que o Estado español sexa, despois de Camboxa, onde máis desaparecidos segue habendo.

Precísase cirurxía para que a ferida cauterice.

Luns, 18 de setembro de 2017


Un imprescindíbel

V Congrso da UPG. Foto: Xan Carballa
 Onte ao mediodía souben a triste nova do falecemento de Bautista. Para moitos de nós é simplemente así; pero para que o saibamos todos era Bautista Goyel Álvarez Domínguez, nacido en Loucia, na parroquia de Las, no concello do San Amaro, nas terras do vello Orcellón, ou do Carballiño, na nación galega. Un imprescindible.

Hoxe, baixo o amparo das murallas milenarias da gran cidade de San Cibrao de Las, cando no Carballiño é o día grande das festas do Setembro na honra do San Cibrao, acudín a saúdalo aínda que xa non me escoitase, nin me vise, fisicamente, que eu ben sei que o soubo. Alí fun acompañalo xunto aos seus camaradas de partido e a moitísimos excamaradas, como é o meu caso, que nos reunimos na súa memoria. Porque o Bautista era quen de escoitar, defender a súa visión con vehemencia, respectar as de outros e xuntar vontades. Vin moitas caras avelladas polos anos e sentín algunha ausencia.

Ao remate, aínda que fose de escapada, subín ata a cima de Santrocado, San Trocado, San Torcuato ou mesmo, segundo nos explicaba O Corcheiro,  Santo Catro, pois alí xúntanse catro parroquias: Santa Uxía de Eiras, San Cibrao de Las, San Xoán de Ourantes e Santa Baia de Laias. Alí, na cima do coto, onde hai un bido que non debería, pé da capela, ollei como o Barbantiño deita no Miño, as reviravoltas entre Arrabaldo e o encoro de Castrelos, fitei o Coto de Novelle e acordei do “erguemento azul do coto da Bidueira”, “non lonxe da aldea dos Solovio”. Bautista, como Solovio, descubriu a patria na capital da España e regresou para fundirse nela.

Revireime, ollei para o norte, para a Martiñá, e lembrei un día, hai moitos anos, en que o coñecín. Era eu un rapaz. Foi no Carballiño. Uns mozos vigueses acompañaban a un amigo que impartía aulas no Instituto de Cangas. Un deles non cadraba cos demais, non só por ser un algo maior, senón tamén polos seus vestires, engravatado, camisa branca, chaqueta, semellaba un empregado de banca ou algo semellante, pero sobre todo pola vehemencia e ledicia coa que falaba, abertamente, daquela non era frecuente, de antifranquismo, galeguismo, nacionalismo, clases populares. Deunos, alí, nunha cafetería, paréceme, un, despois souben que se lles chamaba así, “seminario”; facía proselitismo político, e ben, pois dos que lembro vagamente que alí estabamos, todos son hoxe militantes da nación galega e das causas populares. Así era o Bautista, entusiasta da causa.

Despois coincidimos en Santiago, a finais dos setenta, cando o partido o mandou irse para alí. Ás veces acompañabámolo no café. Na difícil, para o nacionalismo galego, década dos oitenta, compartimos debates e tensións no Comité Central da UPG e no Consello nacional do BNG.

Pola noite, abrín o facebook e vin unha serie de fotos que “colgou” Xan Carballa. Entre elas unha da mesa do V Congreso da UPG. Foi un momento difícil, para todos, en especial para Bautista, no centro da tormenta, a quen o “partido” non só non lle autorizara a prospectar as portas que pretendía abrir o presidente do parlamento, Rosón, senón que tivera que empregar unha formula de xuramento que non deixaba marxe de manobra e mesmo soportar chanzas polo seu empeño en defenderse con argumentos xurídicos do atropelo que cos tres deputados estaban a cometer. O BNG creárase pero estaba encallado. Beiras, só, fora elixido como  deputado a finais de 1985. Antes do remate de ano houbo unha asemblea extraordinaria do BNG na que se decide eludir atrancos e participar na actividade institucional no Parlamento.

Naquel V Congreso encargáronme elaborar un relatorio que, vexo na web da UPG, titulábase “A política partidaria no frente patriótico”. Tratábase de sacar ao BNG da inanición. O relatorio xerou moito rexeitamento; algún, daquela dirixente, tirouma enriba da mesa cualificándoa de “merda”. Marcharon algúns compañeiros e formaron o “Colectivo 22 de Marzo”. Mais ou menos un ano despois o BNG atinou no vello Cine Rivas do Carballiño. Lembro o brillante e entusiasta discurso de Bautista.

     Era un dos imprescindíbeis.

Domingo, 17 de setembro de 2017


mércores, setembro 20, 2017

Dona "Carmen", o “sete empregos” e Mariano Rajoy

Contan que cando dona “Carmen” estaba de visita en Meirás, os xoieiros da Coruña púñanse a tremer por se se lle ocorría dar unha volta polos Cantóns. Os máis arrichados tomaban vacacións, en agosto todos; os que non podían arriscábanse a que á  señora se lle antollase tal ou cal xoia. Chamábanlle “La collares”.Era un método de extorsión consolidado; imitado polas elites franquista, tamén polas locais.

Na miña vila, houbo un persoeiro do réxime que lle chamaban o “sete empregos”, porque era os que tiña, e de todos cobraba; seica tiña moitos fillos e ben os precisaba!, dicían que dicía. Dicían tamén que nunca levaba cartos nos petos porque tampouco os precisaba; sitio no que entraba, sitio no que o invitaban.

O home faleceu pouco despois de poñerse de moda o de votar en urnas. Non lembro se foi nas primeiras ou nas segundas eleccións lexislativas,  en calquera caso entre 1979 e 1982, xa perdera algúns empregos e moita “autoridade”, pero seguía sendo, entre outras cousas, director da Caixa Rural. O home, con intención benfeitora, metíalle a cada cliente, no medio da “libreta de aforros”, as papeletas da UCD para que non tivesen que facer o esforzo de pensar. Un xuíz, arrichado, como os xoieiros que pechaban as portas,  sóuboo e empapelouno. Uns meses despois, aquel home grande e forte que tan ben lucía coa guerreira branca de xefe local “del Movimiento”, isto é, alcalde, e coa azul da Falanxe, falecía dun infarto. Seica co desgusto.

Era un home fervoroso. Nunha ocasión, con motivo da visita de Franco á vila para unha inauguración, chupou unhas boas labazadas. Entusiasmado coa presenza do “ xeneralísimo”, rompeu o cordón de seguridade para saudar o  “salvador de España”; o movemento non foi ben entendido polos da secreta que o arrempuxaron contra unha esquina mentres os ollos se lle saían das orbitas e as fazulas se lle incendiaban entre o susto, o medo e a vergoña polas olladas viradas cara a el.

Estes aires melancólicos do fascismo viñéronme á  mente este verán cando mirei as fotografías dun, que na altura, no tempo dos sopapos ao “sete empregos”, tamén podería andar pola vila onde o seu pai foi xuíz, coido; ben saben, o tal Rajoy Brei, retratado co máis puro aire retrofranquista na festa do Casino de Pontevedra, coa súa paxariña e acompañado de señoras de tiros largos, marcando diferenza.

Os recordos abandonaron a melancolía para virar en xenreira cando souben que a Fundación Francisco Franco, que exista é a negación do carácter democrático do réxime do 78, ía ser quen xestionase as visitas ao Pazo de Meirás, e que este íase converter nunha especie de “centro de interpretación e exaltación” da figura do ditador.

E os recordos convértense en temor cando escoito as cousas que din, os do réxime, sobre unhas urnas e unhas papeletas, aquelas que tan mal lle fixeron ao “sete empregos”, e escoito o  fillo do xuíz deitar ameazas, simples só na aparencia.

Sábado, 16 de setembro de 2017


Retallos de BCN9: A perestroika que non foi

Apuntaba Jaime Miquel, maio de 2015, en La perestroika de Felipe VI (RBA,2015),  libro que comentamos neste blog a posibilidade dunha mudanza impulsada dende o propio sistema. Apostaba por una gran coalición PP-PSOE que impulsase un proceso constituínte, con participación cidadá e pacto coas forzas políticas emerxentes que confederase tres territorios (País Vasco, Cataluña e o resto), ratificado en referendo cidadán ao que tamén se debería someter a propia monarquía. Sinalaba Miquel que a gran coalición suporía a destrución do PSOE, pero que xa estaba desfeito, e que Filipe VI, de aí o título, debería impulsar a súa perestroika tanto para salvar o réxime do 78 a través da súa reforma como a propia monarquía.

Miquel sabe moito de análises electorais, semella unha persoa sensata e intelixente, virtudes escasas entre as engurradas, por avellentadas, e corruptas elites políticas madrileñas. A monarquía participa dos mesmos vellos vicios. Polo que, coa vantaxe do tempo transcorrido, podemos reafirmarnos no que diciamos cando faciamos a recensión do libro de Miquel, no 80 aniversario da sublevación militar que iniciou a guerra de España co seu corolario, corenta anos con Franco e outros corenta sen el, pero co seu espírito levitando. Apuntabamos daquela que a “peculiaridade española” condicionará a moitos deputados e deputadas á hora de apoiar a “Große Koalition”; dun xeito moi especial aos que tivesen que facer de muleta. Simplemente por unha cuestión da escasa lexitimidade democrática tanto das orixes do réxime do 78 como das súas elites xestoras enlamados no, para dicilo suavemente, “franquismo sociolóxico”, sustento da Segunda Restauración.

Sabemos o que pasou nestes dous anos dende a publicación do libro de Miquel. Non houbo gran coalición, o PSOE estourou igual, o trato da “cuestión catalá” retrotráese ás formas dos primeiros anos do século XX, a esquerda emerxente enleouse na súa inexperiencia, nas ansias de gloria e en vellas pulsións vangardistas. E a monarquía, non sabe nin contesta,  agárdase?; dá a sensación máis de estar a preparar o traslado familiar a Suíza que de facer un esforzo por resolver a crise do réxime e salvarse ela mesma.

O acantoamento contra as cordas do catalanismo, o “aquí pasou o que pasou”  e a incapacidade para soportar a frustración  puxeron sobre a mesa tanto a cuestión das nacións como a da república.

Cataluña puxo a data de caducidade.

Venres, 15 de setembro de 2017



Retallos de BCN8: Reflexións de Barcelona


1.- Seguidismo.
O galeguismo, isto é o nacionalismo galego, ao non ser quen de erguer un proxecto con pretensión de hexemonía social, agás na breve década de remate do século XX, tivo, tanto na contemporaneidade como na historicidade,  unha pulsión imitadora, de gratificación no reflexo de “outros”, de aparvamento papaleisón e en última instancia de desconfianza nas propias potencialidades,  que, en ocasións,  non fixo máis que amosar con crueza a súa debilidade e afastar das súas propostas a quen tentaba convencer.

Nos albores políticos o entusiasmo tiña a súa orixe na Irlanda católica, céltica e poética ou nas ansias de reintegrarse, ben nunha fantasiosa rememoración da vella Gallaecia ou na vizosa e resistente Portugal que, agás en puntuais e interesados momentos, non só nunca prestou a máis mínima atención ao seu Kosovo particular e non recoñecido, senón que procurou, e procura, mirar para o centro e afastar olladas irredentas cara ao  norte. Neste rodopío segue encerellado como consolo unha salientábel parte do galeguismo político-cultural.

Houbo momentos nos que esta ansia por asemellarse ao movemento admirado chegou ata o extremo do papaleisón absoluto. Durante a década dos oitenta o nacionalismo galego organizado entregou o seu esforzo e hipotecou a súa acción ao movemento abertzale ata o extremo, mesmo ridículo, de renunciar á  súa propia expresión política para poder gabarse do seu sacrifico solidario. Por fortuna daquela abdución foise saíndo, non sen dificultades, para encetar a fase de maior presenza social do galeguismo na fin de século cronolóxico ao que nos referimos máis arriba.

Temo que a pulsión imitadora, e limitadora, rebrote co catalanismo actual. Ao mellor xa o fixo. Será tan ineficaz como cando Solidaridad Gallega, e habería que agardar polas Irmandades para retomar a vontade de tecer nación. Escoito entusiasmo excesivo con procesos que non son nosos. A nación dos galegos e galegas, abandonada polas súas elites políticas e económicas, non tivo máis expresión de vontade que a que lle deron, de xeito consciente ou non,  as súas clases populares, o que hoxe alcumaríamos como “os de abaixo”, ou como faga o filósofo de cabeceira de cada quen. O punto de encontro segue estando alí onde se cruzan esquerda, nación e democracia e en consecuencia o proceso galego ou é único, orixinal e non reflexo, ou non será.

2. Illacionismo
Ser moi conscientes de que o proceso é autónomo, fundado nas propias forzas, non escusa a necesaria relación tanto con outros movementos de emancipación nacional como a acción a respecto dos dous estados que nos arrodean. Sinalar dúas cuestións fulcrais para o desenvolvemento do galeguismo político.

Por unha banda a precisa e urxente achega, todo o medida que se queira, á norma internacional da lingua portuguesa, sabendo que a iniciativa é nosa e que se ten que presentar nas institucións para reabrir o debate en termos de beneficio para o idioma a afastado de disputas fratricidas; seguramente a peor das moitas que nos asolan e asolaron e a máis inútil de todas. Hoxe cando as persoas de fala orixinaria galega xa non só deixaron de ser maioría senón que o galego perde falantes ao mesmo ritmo que habitantes, unha lingua falada polos vellos da tribo ten as mesmas posibilidades de supervivencia ca estes.

A lingua ten que reinventarse para sobrevivir nun mundo intercomunicado, atravesado por linguas de uso, unha esperanza pode ser achegarse á  norma portuguesa, menos disolvente para a nosa lingua minorizada, simplemente porque a sitúa nun espazo comunicacional diferenciado do español no momento en que a supervivencia da lingua está cada vez máis indisolubelmente unida á proxección social da proposta galeguista nacional.

A soberanía do proxecto de nación non empece, nin limita, a táctica de alianzas tanto no vector nacionalista como no eixo da esquerda. A única limitación é a autoorganización, a soberanía da alianza. Non parece comprensible o desequilibrio, o abandono do punto de encontro, agás que as alianzas se fagan dende a vella perversión da vangarda orientadora de febles, en ideoloxía, compañeiros de viaxe. As alianzas entres iguais, sen mingua de soberanía, como acumulación de forzas e expansión do proxecto nacional, non só  parecen comprensibles senón mesmo necesarias.

Ese diálogo, dende a total soberanía, é preciso coas forzas de esquerda española. Este será sempre tenso, mesmo en ocasións contraditorio, mais non é doado de entender que  a esquerda galega practique o illacionismo defensivo do resistente e abandone ou rexeite inmiscirse na formulación de alternativas a nivel estatal. Ben que o souberon facer as dereitas nacionalistas vascas ou catalás, por certo con gran habelencia durante anos.

As brutais descualificacións  entre as esquerdas galegas e as españolas só se entenden como unha disputa territorial, por certo ben pouco práctica, agás se a consideramos dende o punto de vista das elites partidarias. Outra cousa ben distinta é a renuncia a un proxecto soberano, á  autoorganización, como ten ocorrido nalgunha ocasión recente.

Estas reflexións, mesmo coas súas aparentes, ou reais, contradicións, xurdiron ao regreso dun once de setembro que abriu moitos interrogantes e alimenta moitas esperanzas.

Xoves, 14 de setembro de 2017






martes, setembro 19, 2017

Retallos de BCN7: Soportar a frustración

Sigo a ter a sensación de que as elites españolas, ou mellor español-madrileñas, nesta nova usurpación do español, seguen perdidas na espesura do bosque da autocomplacencia.

O liberalismo conservador impulsou o seu proxecto de construción nacional sobre dous eixos: a acción do Estado e a expresión cultural de Castela. Imitouno o liberalismo progresista da Institución Libre de Enseñanaza e, con anterioridade,  a xeración  da depresión de 1898 ollaron en Castela, na súa historia e cultura,  o alicerce para a construción do nacionalismo español. Na súa paisaxe atopaba Giner de los Ríos unha “robusta fuerza interior, severa grandeza, nobleza, dignidad, señorío, esfuerzo indomable, gravedad, austeridad, carácter y modo de ser poético”; no carácter das súas xentes ollaba Azorín  “el tipo del campesino castellano castizo, histórico: noble, austero, grave y elegante en el ademán; corto, sentencioso y agudo en sus razones”. En definitiva “Pasaron siglos, Castilla se hizo España”, escribiu Joaquín Costa. Identificaron España con Castela.

Abandonada hai tempo a usurpación “castellanista”,  convertida en ermo pola acción absorbente  de poboación  e recursos da capital madrileña, as elites concentradas na corte reelaboraron unha nova deturpación de España nun aggiornamento formal dun nacionalismo español encastelado no dominio político, mediático e económico do estado,  exercéndoo coa fereza do propietario e o exceso da superioridade.

A capital e os seus arredores, entre 1960 e 2010 sumou catro millóns de persoas máis que fai que na actualidade rolde os seis millóns e medio; un millón menos que toda Cataluña e moito máis do dobre de toda Galicia. Ese crecemento reflíctese no PIB de Madrid que pasa dos 76.413M€ en 1995 aos 203.266M€ en 2015; o mesmo acontece co seu PIB per cápita que pasa dende os 15.100€ aos 31.812€. No mesmo espazo temporal  Galicia pasou dos 25.661M€ aos 55.701M€ e dos 9.400€ por cabeza aos 20.431€. O PIB per cápita no conxunto do estado era de 11.800€ en 1995 e 23.300€ no 2015. Os datos cataláns tamén teñen o seu interese, mentres o PIB de 1995 foi de 85.996M€, en 2015 foi de 204.666M€, un chisco superior ao madrileño pero cun millón de habitantes máis que se traduce en que o PIB por cápita en Cataluña sexa máis baixo, 14.100€ en 1995, 27.633€ en 2015.

Son asuntos de números que teñen a súa importancia, pero a convivencia, a democracia, a política non son só números, senón tamén sensacións, actitudes, sentimentos, medos e paixóns, e a miña percepción, posiblemente errada, é que as novas elites do estado, concentradas en Madrid, mesmo localizadas, con certeira chanza, no palco do Bernabeu, herdeiras das elites do franquismo, reformadas na transición, fixeron da constitución de 1978 a última fronteira de concesión aos “outros”. Esas elites teñen un problema de comprensión, de incapacidade para entender o outro, de non ser quen de soportar a frustración, a desafección, a crítica. De non ser así non se entende como seguen sen procurar solucións  á cuestión catalá, ou, como din eles, ao “desafío”, porque o consideran unha afronta, unha desconsideración, o desaire dun mal fillo, a “palabrota” maleducada dun subordinado. Non queren ceder porque pensan que os que mandan nunca dialogan cos mandados, que acordar é perder, que a avinza é claudicación, que o pacto é  capitulación, que a súa “grandeza” non pode ser nunca derrotada.

Deberían ir coutando a súa soberbia, as dereitas e as esquerdas melifluas. Debían recapacitar aqueles que piden garantías a Cataluña e non a quen pode dalas acordando un referendo, pactando unha solución democrática,  aqueles que  fan como o amo branco que lle quitaba as cadeas ao  escravo se lle prometían non fuxir.

Non vaia ser que o sentimento democrático, no seu propio territorio, onde se consideran a resgardo, os desborde. Non vai ser que xa ninguén confunda a Cebrián ou Pérez Reverte con Giner de los Rios ou Azorín. Non vaia ser que leven unha sorpresa.

Mércores,13 de setembro de 2017



sábado, setembro 16, 2017

Retallos BCN6. Normalidade

A rúa, onte, amenceu lenta como dia feriado. Contra a metade da mañá, nos chafráns das xeométricas prazas comezaba a actividade de descarga de caixas de botellíns de auga, “samarretas” , bandeirolas... que baixo unhas lixeiras carpas depositaban centos de persoas voluntarias da Asemblea Nacional Catalá, convocante da manifestación programada para as cinco da tarde. Contra mediodía as amplas beirarrúas comezaron a encherse de xentes de todas as idades convenientemente ataviadas coas súas camisolas dun amarelo-verdoso fluorescente cun Si, replicado en distintos idiomas, na parte dianteira e, nas costas, un recordatorio de cada unha das grandes manifestacións da Díada dende 2012. Moitas portaban tamén a bandeira catalá, ou esta adobiada cunha estrela branca incrustada nun triángulo azul ou cunha vermella sobre fondo amarelo. Gran parte delas acougan baixo as árbores que cada pouco asombran as rúas do eixample mentres manducaban bocadillos ou froitas na agarda do momento de convertelas nunha riada de xente practicamente inmóbil ata que, contra o final da tarde, o metro e os autobuses comezaron a liberalas.

Esta mañá a mesma rúa recobraba a normalidade. Os vehículos circulaban sen o agonío doutras cidades. Aos poucos as alongadas tendas que teñen de todo, rexentadas por persoas das máis variadas orixes asiáticas ou norteafricanas, encetaban a súa actividade que non se  deterá ata ben avanzada a noite. Os taxis negros coas portas amarelas circulan masivamente. Mentres, un home depauperado arrastra un carriño de supermercado co que se detén en cada contedor de lixo a apañar cartóns, pranchas de madeira ou restos metálicos diversos. Hai horas que os ocupantes dos caixeiros abandonaron o seu espazo nocturno e recolleron os cartóns substitutorios do desexado colchón.

Nas cafeterías dos chafráns das prazas os clientes consomen apurados os seus cafés, as súas torradas con aceite ou as súas “cocas de forner” mentres comparten as súas optimistas previsións para o partido desta tarde contra a Juventus. Nós optamos por almorzar nun moderno establecementos de almorzos e comidas a base de froitas, zumes, batidos, ensaladas etc. no que atenden catro mozos chineses moi novos. A vida na cidade despois da masiva expresión da súa vontade no día de onte recupera a normalidade. Un paquistaní insiste en rebaixarnos o prezo dunha camisola para despois vendernos outros recordos para agasallo de viaxe, mentres o taxista que nos leva ao aeroporto, nacido en Cataluña, dinos que tampouco había tanta présa co da independencia... pero ben... que se vai facer...

Xa na casa gozo cos goles cos que Messi se vinga do gran Buffon en declive baixo unha enorme pancarta que reclama democracia.


Martes,12 de setembro de 2017