Retallo 4

Liberté, egalité, fraternité. Os socialistas mornos,

coma os liberais, colleron a primeira palabra, como se

puidese existir a liberdade entre os que son desiguais;

os comunistas gaban a segunda, como se fose posible

convivir co despotismo; só os anarquistas teñen en conta

o triángulo, pero a súa proposta de abolir o Estado

devólvenos ás sociedades primitivas.

Retallos 3

A pesar do seu fracaso histórico, na súa forma

socialdemócrata ou comunista, a alternativa ao

capitalismo salvaxe ou domesticado non é outra que o

socialismo. Sobre as cinsas da experiencia fracasada do

socialismo real e da socialdemocracia xestionadora temos

que elaborar as bases do proxecto socialista. O

nacionalismo galego non pode, nin debe, eludir este

debate. Pola contra ten que facer achegas, formular

propostas e fomentar o diálogo coas correntes europeas e

mundiais que andan na procura dun novo proxecto. A

política do disimulo, de que nós o que temos que facer é

defender o país, de que isto non vai comigo, de evitar a

cuestión... en realidade non é máis cá pretendida

evasión de quen non asume o fracaso histórico do

socialismo soviético ou non son quen de asumir que a

socialdemocracia derivou simplemente en

social-liberalismo.

Retallos 2

Galicia, pola súa formación social, pola súa estrutura económica, pola historia do seu territorio,pola psicoloxía das súas xentes, pola impúdica e onanista traizón das súas elites económicas, fixo que fosen as clases populares, subalternas, as que asumisen o proxecto nacional e popular. Dende Antolín Faraldo ata hoxe, o nacionalismo galego foi, agás casos individuais moi concretos, sempre progresista ou de esquerda.

Escindir nacionalismo e esquerda coa idea de configurar un nacionalismo galego “centrado” non responde aos trazos sinalados. Pretendelo facer a partir da base socialhistórica do nacionalismo é o xeito máis doado de convertelo en ineficaz.

Retallo 1

Semella unha pulsión esquizoide pretender escindir o

nacionalismo galego da esquerda. Non resulta doada a

defensa das clases subalternas esquecendo a condición

subalterna da lingua e da cultura que estas clases

criaron. Non me parece posíbel defender as clases

subalternas esquecendo que residen nun territorio

subalterno a respecto dos centros de decisión estatais e

do euro. Non se pode escindir a subalteridade.

Precísase dunha esquerda que asuma todas as loitas

contra calquera caste de discriminación ou marxinación 

sexa de xénero ou cultural, lingüística ou sexual,económica ou relixiosa, de territorio ou de idade...

Identidade, tradición e modernidade: O universalimo da cultura galega

Déixovos o texto base dunha charla pronunciada en Baiona o pasado 9 de xullo de 2015, nun ciclo dirixido nomeadamente a “veraneantes tradicionais” da vila. Non está todo o que se dixo, nin se dixo todo o que está. A alguén pódelle interesar.

    Agradecer a Antonio Piñero o convite para participar neste ciclo de conferencias que dende hai anos organiza coa xenerosa vontade de darlle un pouco de vida cultural á Baiona veraneante, ou sedentaria. O esforzo ben merece a pena ser gabado. Agradecerlle tamén a sensibilidade por convidarme para falar na lingua propia do país e sobre a cultura propia do país.

Vinte e cinco. Esperanza

Para Antonio (Juan) Valverde

     O meu tío-avó Nilo era ben aproveitadiño. Participaba da común cultura das “tres erres”, agora de moda. No seu tempo, sen innecesarias teorizacións verdes, as xentes reducían, reciclaban e reutilizaban o que pillasen por diante. Ora, como o meu tío-avó, poucos. Cando se furaba un penico ou unha pota poñíalle uns remaches, ata que o penico, ou a pota, era máis remache que outra cousa.

Dunha a outra beira*

Memorial en Monçao 

O dous de novembro de 1823 José Arias Teixeiro foi elixido “por unanimidade de votos” como “Comandante general de los Batallones que componen este cuerpo de realistas...”. Cinco días despois o Tenente coronel Rafael del Riego era aforcado en Madrid. Remataba o trienio liberal, regresaba o absolutismo. O líder absolutista miñorán aínda daría ben voltas ata a súa morte e soterramento en San Pedro da Ramallosa. Esta primeira e exitosa acción de armas do señor de Pías foi posible pola xenerosa axuda dos “miguelistas” portugueses que o protexeron e axudaron a tomar Tui. Non imos ir a tempos tan recuados, só sinalamos o feito para reforzar a tese da permeabilidade política e económica, e escasamente coñecida, da raia galego-portuguesa que sostén Dionisio Pereira no seu último libro:Emigrantes, exilados e perseguidos. A comunidade portuguesa na Galiza (1890-1940),Através Editora, 2013.