Teatro para a xente

Cartel da mostra deseñado por Fino Lorenzo

Cando un era mozo, hai disto moitos anos, participabamos nunha asociación cultural das que inzaron polo país nos primeiros anos setenta do pasado século; unha das actividades primordiais era o teatro, afeccionado, daquela todo o teatro en galego era afeccionado. A compañía de rapazolos e rapazolas armaban con absoluta vontade e escasos medios algunha que outra peza para representar na vila, en mundial estrea, e despois, en exitosa xira, percorrer as parroquias do arredor e ata algúns dos concellos veciños. Eran obras de escenificación simple e sobre todo blancoamorianas.

Retallo 10

A historia é irreversible. Hai que pagar un prezo polas oportunidades que se deixan perder, ou se queren perder, e polo tempo que non se aproveita con tino. O nacionalismo, a esquerda galega, acostuma  malgastar as ocasións, dar voltas tras o rabo e acordar cando xa foi.

Retallo 9

Se é que puidésemos falar de leccións da historia, unha delas sería que os problemas agochados a mantenta rexorden agravados co paso do tempo. Esta reaparición confirma o carácter substancial do problema.

Que Primo de Rivera disolvese a mancomunidade catalá; que o goberno da República suspendese a autonomía de Cataluña; que Franco fusilase o presidente da Generalitat; que o goberno da monarquía borbónica restaurada recorra ao Tribunal Constitucional para prolongar a non solución do problema, só anuncia un agravamento do mesmo.

Retallo 8

Mestizo, palabra contundente e polisémica, deriva dos estatutos de limpeza de sangue sobre o que se estruturou o sistema de castas colonial (racismo) no centro e sur de América.

No norte non, alí exterminaron os naturais.

Inicialmente é o resultado do cruce entre branco e amerindia. Digo ben, era a consecuencia da violencia do amo branco sobre a india salvaxe. Sempre houbo excepcións.

Despois, s. XIX, entendeuse como mestura de etnias ou culturas que daban orixe a unha nova cultura. Na altura, Hegel consideraba que só aqueles pobos constituídos en estados organizados, non só en función dos seus vínculos culturais (a nación) senón tamén políticos (o estado), poderían participar do desenvolvemento histórico. Quería botarnos da historia ou obrigarnos á rebeldía?.

Ao final amo-cultura branco (e para Hegel europeo do norte) domina a cultura-india-salvaxe que desaparecerá dos libros, porque a nova cultura é a dominante cuns cantos adobíos.

Falan agora, entre nós, de mestizaxe. Palabra forte. Que anden con tino. Mellor sería dicir alianza electoral de conxuntura. A grandilocuencia pode facer desaparecer o pobo, sen estado-historia, dos libros.

Retallo 7

O nacionalismo español liberal-progresista foi sempre subalterno a respecto do nacionalismo conservador, católico e autoritario, e nunca comprendeu a necesidade de esgazarse da matriz monárquica para competir co nacional-catolicismo. As dúas veces que o intentou (1873, 1931) fracasou.

Por iso o federalismo de inspiración liberal-progresista ou de esquerdas non foi nunca máis alá de ser un conto de fadas, unha fantástica lenda para engaiolar periferias.

Sen título

Credo che vivere voglia dire essere partigiani.

Chi vive veramente non può non essere cittadino e partigiano. L’indifferenza è abulia, è parassitismo, è vigliaccheria, non è vita. Perciò odio gli indifferenti.

L’indifferenza è il peso morto della storia.

L’indifferenza opera potentemente nella storia.

Opera passivamente, ma opera.

È la fatalità; è ciò su cui non si può contare; è ciò che sconvolge i programmi, che rovescia i piani meglio costruiti; è

la materia bruta che strozza l’intelligenza.

Gramsci, 1917

Retallo 6

O que teñen en común os chamados nacionalismos

periféricos no Estado español

é a resistencia contra a asimilación promovida pola visión centrípeta de quen así os cualifica.

A febleza social e política do nacionalismo galego

explica a súa permanente pulsión papaleisona a respecto

do nacionalismo vasco e do catalán.