Teatro para a xente

Cartel da mostra deseñado por Fino Lorenzo

Cando un era mozo, hai disto moitos anos, participabamos nunha asociación cultural das que inzaron polo país nos primeiros anos setenta do pasado século; unha das actividades primordiais era o teatro, afeccionado, daquela todo o teatro en galego era afeccionado. A compañía de rapazolos e rapazolas armaban con absoluta vontade e escasos medios algunha que outra peza para representar na vila, en mundial estrea, e despois, en exitosa xira, percorrer as parroquias do arredor e ata algúns dos concellos veciños. Eran obras de escenificación simple e sobre todo blancoamorianas.

Identidade, tradición e modernidade: O universalimo da cultura galega

Déixovos o texto base dunha charla pronunciada en Baiona o pasado 9 de xullo de 2015, nun ciclo dirixido nomeadamente a “veraneantes tradicionais” da vila. Non está todo o que se dixo, nin se dixo todo o que está. A alguén pódelle interesar.

    Agradecer a Antonio Piñero o convite para participar neste ciclo de conferencias que dende hai anos organiza coa xenerosa vontade de darlle un pouco de vida cultural á Baiona veraneante, ou sedentaria. O esforzo ben merece a pena ser gabado. Agradecerlle tamén a sensibilidade por convidarme para falar na lingua propia do país e sobre a cultura propia do país.