 |
Galicia é territorio de emigración.
Nigrán tamén, mesmo de éxito, o máis salientábel o de Manuel Lemos, outros triunfadores que
axudaron xenerosos en dotar ao Val de Miñor de educación selecta na "Escuelas
da Unión Hispano-americana Pro Valle Miñor" e tamén de, moitos máis aínda,
esquecidos. A maioría deles procuraron na identidade territorial galega, nos
centros galegos como o noso do Val de Miñor, os necesarios apoios e as precisas
relacións sociais. Mais houbo outros emigrantes galegos que procuraron apoios e
relacións na identidade de clase proletaria, en moitas ocasións como afiliados,
creadores e dirixentes de sindicatos obreiros ao longo de todo o continente
americano.
En cubrir este oco na
investigación da emigración galega centrase o xa delongado traballo
historiográfico de Bieito Alonso do
que nos achega unha atinada síntese nestas Crónicas
trasatlánticas. De cinza e sal (Laiovento, 2025).
Para descubrir este oco nos
estudos migratorios galegos, do outro, o da muller na emigración, aínda nada sabemos,
estará con nós o autor na Biblioteca
Municipal o xoves 26 de febreiro ás 19h. acompañado polos tamén
historiadores Carlos Méixome e Juan González.
Estas son historias de
emigrantes. Crónicas de emigrantes, traballadores apenas cualificados que exerceron a súa ocupación laboral en condicións de grande dureza, en
ámbitos de explotación e discriminación. Eran traballadores marítimos. E, máis
do que nos puidera parecer, algúns deles tamén exerceron como sindicalistas,
como verdadeiros líderes sociais desa clase de traballadores desposuídos e
abandonados. E, por suposto, a súa memoria permaneceu oculta. Tan oculta como
era a existencia dos fogueiros, sempre entalados por baixo da cuberta, como
homes-máquina que acompasaban o seu ritmo vital coa cadencia das caldeiras, dos
motores e das ordes que viñan de enriba.
Agardámosvos por si vos presta
